Poëzie is politiek

In Dordrecht was Jan Eijkelboom de stadsdichter die, nog lang voordat elke stad z’n eigen dichter benoemde, de levenslange eer kreeg regels voor de gemeente te dichten. De woorden van Eijkelboom zie je terug op de wagens van de plantsoenendienst, op vaandels en kantoormuren van het gemeentekantoor, en in de tunnel van de Laan der…

Preventief

Ik woon in een wijk van glas-in-lood versus kunststof en autochtone Dordtenaren versus import-Polen. Er gebeurt hier nooit wat. Er zijn buurtfeesten met suikerspinnen en drumbands, er staat wel eens te veel afval naast de containers, er staan wel eens te veel auto’s dubbel geparkeerd bij de supermarkt, er komen vaak schoorsteenvegers aan de deur…

Als Noach

Als je in Dordrecht gaat fietsen, kom je altijd op water uit. De Kop van het Land. Het Drierivierenpunt. Tunnels, bruggen en waterbussen helpen ons van het eiland af, maar Dordtenaren blijven eilanders. Mensen die gefascineerd naar het water staren en graag op eigen land blijven. Ik was wat gaan fietsen en kwam op de…

Onderuitgezakt

In de nachttrein geneert niemand zich meer. Niet voor uitgelopen make-up of vermoeide gezichten, niet voor zijn lijf. Het is te laat om netjes te zitten. Een meisje zit onderuitgezakt, zo ver onderuitgezakt dat ik het liggen zou noemen. Achter haar zit een stelletje muziek te luisteren. Of hij luistert en zij slaapt, of zij…

Infiltreren

In mijn straat zijn de huizen klein. Er worden veel baby’s geboren, maar nooit haalt iemand z’n eindexamen. Je ziet ooievaars, geen vlaggen met schooltassen. Wel geboren, niet getogen, daarvoor zijn de huizen, de slaapkamers, de badkamers te klein. Als je in bed overeind gaat zitten, stoot je je hoofd. In de laatste zes jaar…

Als Mozes

Op dit eiland kun je doen alsof de rest van de wereld niet bestaat, er niet toe doet. Als de overzijde brandt, is hier nog geen vuur. Niets aan de hand. Vaker kwamen er plagen naar het eiland. Vanuit de lucht: het water, de Duitsers. Nu de duisternis. Water kleurt rood als bloed. Maar het…