Ik geef het toe

  1. Als ik één seconde niet meer weet wat ik moet schrijven, dan check ik m’n Twitter, m’n mail, m’n werkmail en de bezoekcijfers van m’n blog in de hoop dat iets nieuws me ineens zal inspireren, terwijl ik weet dat het nooit meer zal opleveren dan dat ik urenlang ga zitten mailen en twitteren en dan komt F. heel lief een glaasje fris brengen en dan zegt hij ‘jaja, aan het schrijven.’
  2. Ik heb de woordenteller uitstaan, maar ik check het aantal woorden steeds na een avondje schrijven. Ik vind het stom als schrijvers twitteren dat ze de zoveel duizend woorden gehaald hebben, maar ik schep wel op over mijn score  – alleen tegen mijn echtgenoot en het zegt hem totaal niets en dat lijkt me heel gezond.
  3. Als ik vast zit in mijn verhaallijn, schrijf ik een blogbericht dat er helemaal niets mee te maken heeft. Er is altijd wel iets te schrijven, er is altijd wel over iets anders te schrijven. Je kunt het ook conflictvermijdend gedrag noemen, schrijven is immers conflicten creëren en oplossen.
  4. Ik maak mijn tekst op in Book Antiqua zodat het voelt als een echt boek.
  5. Ik gebruik een grotere regelafstand zodat het meer pagina’s zijn. Dat voelt goed. Ik heb al 91 pagina’s. Je hebt voor mijn manuscript ook geen leesbril nodig, kan ik het tenminste ook aan m’n schoonouders laten lezen.
  6. Ik pak oude verhalen en prop ze gewoon in mijn verhaallijn. Kan allemaal in je eerste boek. Het heeft immers jaren liggen rijpen.
  7. Ik wil heel graag een whiteboard waarop ik wilde aantekeningen kan maken en post-its met herinneringen en lieve, stimulerende e-mails van mijn fans (wie?) kan ophangen. Maar ik heb geen whiteboard en mijn man vindt zo’n ding te lelijk voor deze werkkamer waar hij twee of drie jaar aan gewerkt heeft. Dus plak ik notities en printjes van mails aan de zijkant van mijn boekenkast. Het ziet er lomp uit en niet inspirerend. Toen ik op kamers woonde had ik zo’n brandveilige deur en daar kon je lekker punaises in drukken, maar ik vrees een echtscheiding als ik dat hier zou proberen.
  8. Ik vertel niemand waar het boek over gaat omdat dat een hele moeilijke vraag is, daarom. Het is geen informatief boek over olifanten. Of over de kredietcrisis.
  9. Ik vertel niemand waar het boek over gaat omdat ik er dan ook nog een ander boek van kan maken.
  10. Dit boek wordt mede mogelijk gemaakt door Spotify. De muziek staat soms heel hard in mijn werkkamer en het is meestal hele oude muziek. Niemand heeft er last van en ik word er gelukkig van. Het heeft verder niets met het boek te maken.

 

Michelle van Dijk, 16 maart 2011

One Comment Voeg uw reactie toe

  1. Anthonie schreef:

    Ik kan me goed verplaatsen in wat je schrijft. Ik zit zelf met een ik-wil-graag-schrijven-maar-doe-het-niet-gevoel. Paradoxaal. Als ik dan eens een gedicht of een scenario voor een strip voltooi, geeft dat een bevredigend gevoel. Waarom doe ik het dan niet vaker?

    Ik ben nu dan ook een blog begonnen om mezelf meer tot schrijven aan te zetten.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s