De biebschrijver

Straks breng ik weer een stapel boeken terug naar de bibliotheek. Bibliotheekboeken hebben iets wat andere boeken niet hebben: een kaartje voorin met een samenvatting van één zin. Die zin wordt niet bedacht door de schrijver, niet door de uitgever, niet door een recensent van NRC of VK, ik weet eigenlijk niet wie ‘m bedenkt. Ik denk dat dat via ProBiblio gaat, maar misschien is het gewoon een Marga of Ria die in een bibliotheek werkt waar de computers toch alles hebben overgenomen, dus hé, wil jij die kaartjes nu eens doen?

Uit de stapel die ik nu in huis heb, komen deze prachtige oneliners:

John Updike, The women who got away:
Vijf verhalen over getrouwde mannen en hun ontrouw met prachtige, onbereikbare vrouwen.

Henry James, The turn of the screw:
De onwezenlijke strijd van een gouvernante om twee haar toevertrouwde kinderen te ontworstelen aan de verderfelijke invloed van de schimmen van twee overleden bedienden.

Alice Munro, Stilte:
Verhalen over vrouwen in cruciale fases van hun leven.

Ik zou met de schrijvers van de kaartjes willen corresponderen, vooral over die laatste. Wat is dat nou voor beschrijving? Vrouwen in cruciale fases van hun leven, hoeveel vager kan het? Vrouwen zitten altijd in cruciale fases van hun leven, ja toch? Bovendien gaan de verhalen niet alleen over de vrouwen, maar ook over mannen, het klopt gewoon niet, heb je het boek wel gelezen? Echt, met zo’n samenvatting wil toch niemand dat geweldige boek lezen, het is verschrikkelijk. En wie durft in de beschrijving van The turn of the screw te beweren dat het een onwezenlijke strijd is? Dat is maar een interpretatie, misschien vind ik deze strijd wel heel wezenlijk en ik vind het niet aan de schrijver van bibliotheekkaartjes om hierover te oordelen. En we kunnen er lacherig over doen, maar in een bibliotheekboek zit dit kaartje voorin geplakt en het kan zomaar die zin zijn die bepaalt of iemand het boek wel of niet leest, nietwaar?

Kinderboeken komen er nog slechter vanaf. In Asterix en de Helvetiërs staat op het kaartje: ‘Ballonstrip’. Is dat werkelijk alles wat er over dit boek te zeggen valt? Niemand noemt zoiets een ballonstrip behalve de schrijver van die kaartjes. Ik denk trouwens dat het al dertig jaar dezelfde persoon is, want vroeger in de bibliotheek stonden er dezelfde samenvattingen op die kaartjes – ik herken bepaalde stijlkenmerken.

Ik heb een nieuw spelletje bedacht: gokken wat er in het bibliotheekkaartje van mijn boek komt te staan. Eens zien hoeveel woorden ik goed heb.

Een jonge vrouw komt in een benarde situatie terecht en blikt terug op haar jeugd.

(Een benarde situatie, dat zijn echt de woorden die de biebschrijver zou kiezen.)

Of zo, want het mag met meer woorden, als het maar één zin is:

Een jonge vrouw ontmoet onder bizarre omstandigheden een oudere man en terwijl ze noodgedwongen in zijn huis verblijft, reflecteert ze op relaties en op haar jeugd in een gelovig gezin.

Of deze natuurlijk:

Verhaal over een vrouw in een cruciale fase van haar leven.

Oh, het wordt steeds erger, met dit soort zinnen wil niemand mijn boek nog lezen. Dit is niet hoe ik echt schrijf hoor, ik deed alleen de biebschrijver na!

 

Michelle van Dijk, 27 mei 2011

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s