We wilden mijn dochter ook aanmelden voor de Lego Club, zodat ze ook zo’n magazine krijgt, net als haar broer. ‘Ze weet nog niet of ze dan het Club Magazine met Lego Friends wil, of met al het andere,’ zei die broer.
‘Hoe bedoel je?’ vroeg ik.
‘Misschien moet je dan maar invullen dat ze een jongen is,’ zei hij.
‘Krijgen meisjes een ander blad?’ Ik keek op de website. Jawel.
En let wel: mijn kinderen hadden eerder dan ik ontdekt dat dit ‘meisjesblad’ er was, dat het wellicht niet voor alle meisjes voldoende interessant zou zijn, en dat we dan maar konden doen alsof dochterlief geen meisje was omdat zij soms ook wel eens interesse heeft in – volgens Lego – minder meisjesachtige zaken zoals, ik noem maar wat, Star Wars, ruimteschepen, of voetbal.
Jongens, welkom bij de Club. Meisjes, voor jullie hebben we ook wel wat. Een speciale editie. Want de Lego Club, de echte club, waar eigenlijk iedereen wel bij zou willen horen, is voor jongens.
Geweldig zeg, in deze moderne samenleving hebben we voor iedereen wat. Je hoort bij de echte club, de jongensclub en op een dag zit je aan tafel bij Pauw en Witteman en mag je op z’n janboerenlummels overal je mening over geven en mag je iedereen buiten jouw clubje belachelijk maken, want zij zijn ‘speciaal’, ‘afwijkend’ en dat is hun eigen schuld en nooit die van jou, waar maken ze zich druk om, zeg. Dat er zo weinig vrouwen bij dat soort programma’s te gast zijn, komt trouwens ook door de vrouwen zelf, zeggen P & W en Van Nieuwkerk dan altijd en zij zullen het weten, zij zitten bij de club. Of: je hoort bij de speciale club en dan weet je ook al hoe het gaat, dan mogen ze flauwe grapjes over je maken, maar dat is hun schuld niet, want het is aangeboren, en het is ook aangeboren dat jij moet stofzuigen, vrouwmens en waag het niet om je kinderen echt wijs te maken dat er een leven buiten de stereotypen is, want wie moet er anders straks stofzuigen, we hadden de rollen toch zo fijn netjes verdeeld, de jongens de wetenschap en de oorlog, de meisjes het huishouden, klaar nu.
Dus. Hulde aan Asha ten Broeke, want iemand moet het zeggen en heus, op een dag wordt het op tv wel anders. Overigens benoemde Asha bij P&W gisteravond vooral het feit dat deze tweedeling in stereotypen vooral problematisch is voor mensen die niet passen in die hokjes – ik vind dat er dus ook wel opgemerkt mag worden dat meisjes/vrouwen altijd in een lager gewaardeerd hokje geplaatst worden. (Zie hier meer voorbeelden van modern seksisme, verzameld door Asha.) Maar goed. Van Bart Smit verwacht ik niet dat ze een voorhoedepositie innemen als het gaat om het doorbreken van stereotypen. De publieke omroep zou echter wat meer moeite mogen doen…
Michelle van Dijk 
Plaats een reactie