Onderuitgezakt

In de nachttrein geneert niemand zich meer. Niet voor uitgelopen make-up of vermoeide gezichten, niet voor zijn lijf. Het is te laat om netjes te zitten. Een meisje zit onderuitgezakt, zo ver onderuitgezakt dat ik het liggen zou noemen. Achter haar zit een stelletje muziek te luisteren. Of hij luistert en zij slaapt, of zij luistert mee met haar ogen dicht, dat kan ook, dat lijkt mij heel prettig, ze hangt tegen hem aan, hij hangt ook helemaal scheef, ik wil ook tegen iemand aanhangen. Een man zit voorovergebogen, misselijk, bezopen. We zeggen niks, maar we weten het allemaal.

Ik probeer naar buiten te staren maar dat lukt niet, want er zit een man schuin tegenover me die z’n ogen niet van me af kan houden. En hij kijkt naar mij via de weerspiegelende ruit van de dubbeldekker. Nee ik wil niet tegen hem aanhangen.

Ik staar naar de stoel tegenover me en zit m’n tijd uit. Bij station Dordrecht zal ik door de eerste klas lopen en bij een andere uitgang uitstappen om van die vent af te zijn. Ik zal snel het station uitlopen en m’n fiets uit de rekken schuiven en hopen dat ik m’n hoofd niet stoot aan de bovenste fietsrail, want donker + alcohol = slechte motoriek. Als ik op m’n hakken door de eerste klas loop, zegt er iemand ‘ssst’. Het is een grapje van de conducteur.

 

Michelle van Dijk, 27 maart 2011

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s