Logboek Lieren 3

Dag 7

Het is pas erg als je bloedt. Ik weet niet hoe lang kinderen dit blijven geloven, maar mijn zoon weet het zeker en hij heeft bloed. Hij gilt de hele camping bij elkaar. Nu hebben we een logistiek probleem: ik moet hem met zijn bloedende arm van de speeltuin naar de caravan fietsen, terwijl mijn dochter op haar eigen fiets met zijwieltjes ook net met mij onderweg naar huis was – maar dan een stuk langzamer en zij weet de weg niet, denk ik. Ik vraag haar drie keer of ze de weg weet. Dan fiets ik weg met de gillende jongen. Ik mag zijn wond niet schoonmaken, er moet een pleister op, zegt hij. ‘Ik heb een EHBO-diploma’, zeg ik. Het diploma heb ik in groep 8 gehaald, maar dat weet hij niet, het maakt hem allemaal niets uit. Hij denkt alleen maar aan bloed. Pas als er een pleister op zit, is het goed. M’n kleine meisje is door een andere kleuter naar huis gebracht. Ze was kwijt, zegt ze. ‘Je mag me nooit meer alleen laten.’

Dag 8

We rijden in Apeldoorn naar Paleis het Loo. Als je er bijna bent, sta je voor het stoplicht bij de Naald. ‘Hé, die toren ken ik’, zegt mijn zoon. Hij bedoelt de naald. ‘Daar is een keer op Koninginnedag iemand op gebotst.’ Voor nieuwsfeiten heb ik geen geheugen meer nodig. Hij onthoudt het wel. Dat is fijn, ik hoef alleen nog maar het persoonlijke te onthouden, het allerpersoonlijkste, alle emoties, alle herinneringen, alles wat tegen me gezegd of gefluisterd is in het donker of onder de zomerzon op de momenten die er echt toe deden.

Dag 9

We lopen van de grote naar de kleine waterval en weer terug. Bij de kleine waterval zitten twee mensen aan een picknicktafel. Bij de grote zijn zeker twintig mensen aanwezig, ze doen allemaal hetzelfde: over de spreng stappen, er iets ingooien dat dan de waterval afroetsjt, de hond erin laten pootjebaden, de trappen aflopen en weer naar boven gaan, dat was het dan. Op de parkeerplaats draait een ijsboer een goede dag. Mijn zoon gooit de autodeur te hard open en een man van rond de zeventig steekt zijn middelvinger naar hem op.

Thuis eten we aardbeien en tomaatjes die zo zoet als aardbeien zijn. Ik zet een strandtent op die je, volgens het plaatje op de gebruiksaanwijzing, het beste in badpak kunt opzetten. Of men bedoelt dat zelfs een vrouw in badpak het ding neer kan zetten.

Ik probeer de elektrische grasmaaier uit. De laatste keer dat ik gras maaide, kreeg ik er fl. 2,50 per keer voor. Ik wilde het elke dag maaien, maar dat mocht niet. Dit elektrische ding is veel cooler, maar ik krijg er dan weer niet voor betaald.

 

Michelle van Dijk, 2 mei 2011

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s