Oooh nee

‘Hebben jullie nog ruimte voor een spoedje?’ vroeg de verloskundige. Ze hing aan de lijn met het ziekenhuis.

Even later gaf ze ons instructies: ‘Ik rij achter jullie. Als er iets is, zet je de auto aan de kant, dan stop ik ook.’

‘Oooh nee!’ zei ik. ‘We gaan helemaal niet stoppen onderweg!’

We zaten midden in La Meglio Gioventù. Dat vond ik wel een goede film om weeën bij weg te puffen. Lekker lang. We kwamen niet verder dan de overstromingen in Bologna en daarna was er een baby en duurde het jaren voordat we weer genoeg tijd en rust hadden om zo’n lange film te kijken.

Ze is nu vijf jaar.  Ze danst graag voor de camera, haar broer filmt. Ze zit altijd op schoot of tegen iemand aan, ze hangt graag aan bepaalde mensen, ze kan nephuilen en ook lachen als in een missverkiezing.

Vandaag was ze echt blij. Ze was echt blij omdat ik bleef logeren om het huis te versieren en haar ’s ochtends naar school te brengen. Ze was echt blij toen ze de juf vertelde van haar verjaardag en haar kinderfeestje. Ze was echt blij toen alle kindjes er waren en ook toen ze weer weggingen en zij met haar speelgoed aan de gang kon. En ze was echt boos en verschrikkelijk verdrietig toen ze bij de McDonald’s niet het speeltje kreeg dat ze wilde. Huilen als een baby.

Ik weet dat ze nu in bed ligt met haar duim dicht bij haar gezicht. Ze duimt sinds 16 december 2006. Het is als ademhalen, het is als houden van, waarom zou je ermee stoppen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s