The Lone Ranger

Het heeft acht maanden geduurd, maar ik ben eraan gewend om de tafel voor drie te dekken in plaats van voor vier.

Als ik de lamellen ’s ochtends opendoe – ik woon in het Huis met de Lamellen, zeg ik altijd, er is in deze straat maar één huis met lamellen – zie ik de zon opkomen boven de Rotte, boven de boomtoppen van de Crooswijkse begraafplaats. Het is zo mooi. Dit is mijn derde seizoen hier. Ik wacht op de lente. Ik wacht tot de zon me weer wakker maakt in plaats van mijn telefoon. En dan zal ik een nieuw huis zoeken, want het Huis met de Lamellen is te duur.

Ik kijk opstellen na. Een studente van 18 heeft geschreven: ‘Ik denk dat als je erover nadenkt je voor altijd 17 wilt blijven.’ Dat denk ik helemaal niet.

Het is goed zo, dat denk ik.

Dit is de fase waarin ik niet weet welke achternaam ik op formulieren moet invullen. Dit is de fase waarin ik me soms opsluit in huis om alleen te zijn en dan de tv aanzet om niet alleen te zijn. Dit is geen fase, vertel ik mezelf, dit is wie ik ben, ik ben The Lone Ranger. Of het is goed zo, denk ik dan, of het komt wel goed, denk ik, of laat maar.

One Comment Voeg uw reactie toe

  1. Of het is goed zo, denk ik dan, of het komt wel goed, denk ik, of laat maar.

    Mooi gezegd… denk dat ik me daar maar bij aansluit.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s