totaal witte kamer

Soms schrijf ik niet zoveel. Soms sleep ik mezelf maar moeizaam uit bed voor weer een werkdag. Het licht is te fel, de lucht is te droog, ik wil alleen maar slapen. Dan schrijf ik niet. Daar schrijf ik niet over. Over tien jaar misschien.

Dan lees ik. Eerst wat Jeannette Winterson schreef over depressieve kunstenaars, zodat ik kan denken: ‘Fuck it. Ik ben een kunstenaar.’ Of zoals zij zei: Art isn’t a surface activity. It comes from a deep place and it meets the wound we each carry.

Dan lees ik wat ik altijd lees. Pavese, De dood zal komen en jouw ogen hebben. Gerrit Kouwenaar, totaal witte kamer. Vasalis, ‘mazen van uw afwezigheid’. Words, words, between the lines of age.

Ik zag Gerrit Kouwenaar uit zijn bundel totaal witte kamer voordragen, jaren geleden, op Poetry. Hij schreef de gedichten toen zijn vrouw Paula stierf: ‘Laten wij nog eenmaal de kamer wit maken’.

dus nog eenmaal die kamer, de voor altijd totale

zoals wij er lagen, liggen, liggen blijven

witter dan, samen –

Dit is mijn witte huis, elke dag schijnt de zon je hier een migraine toe, maar dit is mijn plek en geen andere kamer, ik ben godverdomme een competente jonge vrouw.

Zie je. Lezen helpt.

20130402_224030

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s