Reizen is opruimen

Het vliegtuig daalde en we zagen Rusland dichterbij komen. In het bruin van bos en land zagen we ook witte vlekken.
‘Sneeuw?’ vroegen de leerlingen. Inderdaad. De Russen hadden een lange winter gehad.
2013-04-17 Rusland 021

Er lagen dikke stukken ijs op de Neva. We maakten met de klas en onze uitwisselingspartners een wandeling, de ‘Golden Tour’. Aan de andere kant van de rivier zagen we juist vrouwen in bikini staan. ‘Sunbathing,’ was de verklaring. Natuurlijk. Twintig graden in Sint-Petersburg, dat is een reden om je kleren uit te trekken, al is de rivier nog bevroren en zie je clubjes mensen ijsvissen op de Finse Golf. Ik had geen idee. Ik had geen idee dat dit de stad van de Italiaanse paleizen is, maar dat Poetin beter is in onderhoud dan Berlusconi. Ik kende de regels van deze stad niet. Als je een rokje draagt, dan wel korter dan je jas. Als je hakken draagt, dan wel minimaal tien centimeter. Als je eten bestelt, krijg je alles tegelijk. Je kunt nee zeggen tegen wodka, maar niet tegen al dat eten. De zon gaat hier langzamer onder en dat is fijn.

Reizen is opruimen. Je leeft uit een tas, zo simpel is het leven. Er is tijd om te denken. Er is ruimte om te denken, want ik ben uit mijn eigen wereld die altijd al vol triviale gedachten is.

Ik keek naar het ballet. Eerst viel ik in slaap, maar ik werd weer wakker bij een modern stuk. Ik had alle tijd om te denken en er was geen reden om niet over alles na te denken. Oh, die redenen waren er wel geweest. Maar waarom blokkeren we ons geheugen? Zeker niet vanwege de triviale gedachten over werk, huishouden, belastingaangifte en de houdbaarheid van producten in de koelkast. Zeker wel omdat denken soms al pijn kan doen. Omdat een herinnering geen mooi verhaal is – of juist wel. Maar hoe onzinnig is het om niet te mogen denken aan de liefdes die mislukten, alleen maar omdat ze mislukten? Als een ballerina valt, blijft ze dan altijd denken aan de val, of aan de dans die eraan voorafging?

Je valt alleen als je durft te dansen. De dans is altijd de herinnering waard.

Dance Open St-Petersburg

Het ijs smolt, in één week was alles weg. De vieze, grijsbruine bovenlaag was verdwenen, het water reflecteerde nu alleen nog de helderblauwe lucht.

In Piter liet ik de last van de herinnering achter me. Het is herinnerd en het was goed.

Reverence en applaus.

2013-04-17 Rusland 049

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s