Poëzie is politiek

In Dordrecht was Jan Eijkelboom de stadsdichter die, nog lang voordat elke stad z’n eigen dichter benoemde, de levenslange eer kreeg regels voor de gemeente te dichten. De woorden van Eijkelboom zie je terug op de wagens van de plantsoenendienst, op vaandels en kantoormuren van het gemeentekantoor, en in de tunnel van de Laan der Verenigde Naties.

Die tunnelmuren werden onderwerp van discussie, toen de tegels begonnen los te laten. Het was onduidelijk wie moest betalen: de gemeente of de aannemer.

20130708_150827

De tunnel is nu vijf jaar open. De tegels zijn al drie jaar missend. Aan één zijde hangt een groen net, om te voorkomen dat een tegel op een auto landt. Aan de andere kant, langs het voetpad, mag de voetganger of fietser de ontbrekende woorden aanvullen. Zie je, politiek is poëzie, zelfmaakpoëzie, of de poëzie van de lelijkheid, want lelijk zijn deze muren nu.

En dan te bedenken welke regel van Eijkelboom elders in de stad vereeuwigd is:

WAT BLIJFT KOMT NOOIT TERUG.

20130708_151022 20130708_151005 20130708_150945  20130708_150745

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s