Bergs Blond

Sanneke van Hassel

 

Ik moest aanbellen om binnen te komen. Rare tent. Dan loop je dat gangetje in, dan denk je: ‘Doe mij Xandra maar.’ Snap je? Roodroze verlichting, halfdonker, smoezelig, jaren tachtig kleuren – dat dus. Maar het is geen hoerentent, hoor, helemaal niet, het is een keurige sociëteit met een blonde dame achter de bar. Kijk, er zijn twee soorten Rotterdams blond: Crooswijks Blond en Bergs Blond.

Het Crooswijks Blond is hoog opgeföhnd, ook al sinds de jaren tachtig trouwens, boven zwarte kleren, op zaterdagavondje met een glimmertje erin of een tikkie doorzichtig. Bij de Crooswijkse dames zeg je nooit iets over leeftijd, maar je kan de jaarringen in hun decolleté tellen.
Nee, dan Bergs Blond, daar rimpelt natuurlijk niets van. Hier strakgetrokken, daar opgevuld bij de spuitenboer op de Straatweg en allemaal hetzelfde potje blondeer- en stijlspul, zodat moeder en dochter dezelfde haren, dezelfde lippen, dezelfde borsten hebben. Waarschijnlijk zijn zelfs hun pruimpjes door dezelfde hand geboetseerd, ik wil ’t niet weten.
Oh ik snap wel dat ze hun lijf opvullen, dat eten van de Marqt, ja die markt met een q, dat eten is zo duur, dan vermager je al snel. Quinoa, dat is alles wat ze eten, kwie-noo-wá, of ik zeg altijd: kwee-nie-wá. 
Geef mij maar Crooswijkse memmen, van roooooomboter. 

Maar dat ging over de barvrouw, ik laat me graag afleiden door barvrouwen. En nu, moet je dat plafond zien. Dat plafónd! De Spam kan dan opgedoekt zijn, hier hebben ze alle meubels, lampen en andere rotzooi uit de jaren tachtig verzameld. Elk moment kan Michael Jackson op z’n kop z’n dance moves gaan vertonen, Annie, are you okay? Het lijkt of de schrijfster tijdens het voorlezen haar lichtzwaarden al klaar heeft op haar rug, of misschien gaat ze wel accordeon spelen. Maar nou zit ik je te dollen, want ik doe alsof ik hier zomaar ben, maar ik kom echt voor Sanneke van Hassel. Ik ben een enorme fan van haar werk. Ze leest nu voor uit haar nieuwste boek, Hier blijf ik, en daarin heeft ze teksten geschreven bij foto’s in Rotterdam. Echt gaaf. Ze leest voor zonder de plaatjes, maar ik zie alles voor me. Zo schrijft zij. Daar hou ik van. En ze schrijft over alle soorten mensen, daar hou ik ook van. Dat is een stad hè, de mensen. Uiteindelijk is dat het enige verschil tussen stad en dorp: dat er meer mensen zijn. Misschien durf ik haar vanavond aan te spreken. Kunnen we samen aan zo’n statafel hangen. Misschien schrijft ze dan ook wel een keer over mij.

 

Lees ook wat andere bloggers schreven over Hier blijf ik van Sanneke van Hassel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s