Ik schrijf niet zomaar

‘Dat waaraan ik werkte was dus geen roman, maar een zomaar. De zomaar is een tekstvorm die op elk gewenst moment kan worden uitgewist. Hij is er niet voor de lezer, maar uitsluitend voor de auteur. De zomaar bestaat uit tekstflarden, scènes, korte dialogen, enkele zinnen of ook wel kleine, op zichzelf staande episoden. Een zomaar kan een aanzienlijke omvang bereiken. (…)

Toch blijft het een zomaar.’

Zo schreef Juli Zeh haar eerste boek, ze beschrijft het in Briefroman. Het was haar ‘redding’ dat ze een examen rechten moest leren, zodat ze in de tijd die overbleef niet al te gestructureerd kon schrijven; ze schreef een zomaar, geen roman. Vervolgens werd het zomaar toch een roman. Als ik haar mag geloven, is dit de ideale manier van werken. Als je eenmaal begint te denken in schema’s en structuren, als je denkt aan een roman, ben je verloren.

Maar is dat zo? Zou een filmregisseur dat ooit zeggen: ‘Ik neem maar wat scènes op’? Een beeldhouwer: ‘Ik hak maar wat weg’?  Oh, natuurlijk zijn die er. Maar er zijn minstens zoveel schrijvers en kunstenaars die juist zweren bij het schema.

Of gaat het om het bijgeloof, niet zeggen dat het een roman is, want dan zal het mislukken? Hmm. Bijgeloof is ook maar een geloof.

Ik schrijf geen zomaar. Ik schrijf een roman. Ik weet nog niet of het een werk van honderd of vierhonderd pagina’s gaat worden. Ik weet niet of het gaat lukken. Ik heb nog geen uitgewerkt schema. Maar dit weet ik wel: ik schrijf geen zomaar, want ik schrijf nooit zomaar.

Steun de roman die er nog niet is met een duimpje! Klik hier!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s