Gewoon doen?

‘We doen het gewoon’, is de kop boven een stuk in NRC vandaag. Kinderen krijgen vóór je rimpels en grijze haren krijgt, bedoelt men dan, is een kwestie van gewoon doen. Maar hoogopgeleide vrouwen doen dat helemaal niet. Ze krijgen hun eerste kind gemiddeld als ze 34 zijn. En dat ben ik nu…

Maar ik heb helemaal geen rammelende eierstokken! Een baby, ik moet er niet aan denken: boertjes met zure melk, heel veel vieze luiers, dat gehuil en je borsten die dan direct gaan lekken, het consultatiebureau, gebroken nachten, luieruitslag, doorkomende tandjes, de vijfde en zesde ziekte, borstontsteking, man, weet je hoe vermoeiend dat allemaal is? En dat is als de baby er al ís. Zwanger zijn is ook niet echt een lolletje: kotsen en hoofdpijn en altijd maar willen slapen en maagzuur en aambeien en maar hopen en vrezen, hopen dat alles goed gaat en dat alles goed komt, vrezen dat je kind niet helemaal gezond is, hopen dat je zelf gezond blijft, dat het tijdelijk is dat je niet meer kunt lopen of een beetje pips ziet, dat je totaal geruïneerde seksleven ook maar tijdelijk is, en vrezen dat je buik niet in de juiste vorm terugspringt zodat je nog jarenlang zegt: ‘ja, die laatste kilootjes hè’ of ‘je krijgt er zoveel voor terug’. Nee, niks voor mij.

Volgend jaar heb ik eindelijk die trip naar Amerika gepland staan, wie weet waarnaartoe we nog meer op vakantie gaan. Moet er echt niet aan denken dat met een baby te doen, ik bedoel, met zulke ladingen melkpoeder en babyvoer kom je het vliegtuig niet eens in.

En het is duidelijk ook niks voor mijn carrière: ik heb niet voor niets drie studies gedaan, ik werk al meer dan veertien jaar, ik heb nu eindelijk die stap gemaakt naar een leidinggevende functie, ik werk fulltime en ik ben goed in m’n werk. Ga ik zeker onderbreken om er een kind uit te poepen. Voor kolfpauzes. Om dat kind op te halen op de crèche als het 38 graden koorts heeft. Of op school, want school is om kwart voor drie uit. Sowieso kun je dan maar drie dagen in de week werken, want fulltime is zielig. En dan moet je dus wel een lagere functie accepteren, dat gebeurt overal. Uiteindelijk zijn we hier behoorlijk achter in de emancipatie, maar dat kan ik in m’n eentje ook niet veranderen.

Gewoon doen, tsss…

Gelukkig heb ik dat al lang geleden gedaan. Hoef ik er nu niet zo over na te denken. Geen rammelende eierstokken. Geen voer voor maatschappelijke discussies over bevroren eicellen, of relationeel geharrewar over wel of niet in het ouderlijk bed slapen. Ik hoef niet meer bang te zijn voor aambeien en tepelkloven en geen collega maakt mij nog bang door het woord ‘totaalruptuur’ te droppen tijdens lunch.

2004

Het is twaalf jaar geleden dat ik mijn oudste zoon verwachtte. Het is ook twaalf jaar geleden dat ik mijn bul ontving en mezelf doctorandus mocht noemen. En ik begon in mijn eerste echte baan. In de trein op weg naar mijn werk kon ik de mueslireep met groene thee, het minimale ontbijt dat ik echt nodig had, meestal niet binnenhouden. Een collega vroeg toen ik vijf maanden zwanger was: ‘Ben je zwanger? Of is het geheim?’ In bus of trein ritste ik altijd mijn jas open, in de hoop dat mensen me een zitplek zouden geven, maar de wereld bleek bijzonder hufterig – of onwetend van het overbelaste gestel van een zwangere vrouw.

2004

Ja, mensen vragen me nog steeds wel eens of het een ‘bewuste keuze’ was. Als u het wilt weten, maar luister dan ook echt: ja, ik koos er bewust voor en ik heb nog nooit, nog nóóit een seconde spijt gehad, ik prijs mezelf nog elke dag gelukkig en zou alle mensen in de wereld zulk geluk gunnen, maar ik hoop dat iedereen die de botheid heeft zich dit af te vragen – met in het achterhoofd de suggestie dat zoiets alleen maar ‘een ongelukje’ kan zijn – ook voor zichzelf de conclusie trekt dat het niet hebben of uitstellen van kinderen dan net zo’n bewuste keuze is. Of noemen we dat ook ‘een ongelukje’?

Weet je wat ongeluk brengt? Het (onbewust) opvolgen van ongeschreven maatschappelijk normen over hoe wij ons leven zouden moeten leiden. Het lukt mij vaak om daar maling aan te hebben. En gelukkig maar. Ik vind het ontzettend tof om een jonge moeder te zijn.

(Om dit stuk mooi af te sluiten heb ik natuurlijk de mening van mijn kinderen gevraagd, waarop zoonlief zei: ‘Nou… jong? Je wordt al best grijs!’ Tja. Kinderen zijn ook heel erg goed voor grote ego’s. Een mens heeft af en toe een spiegel nodig.)

2016

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s