Michelle van Dijk

Namens Stef Blok:

Dames en heren, geachte aanwezigen,

Om het ambt van minister van Buitenlandse Zaken niet te belasten zie ik geen andere optie dan vandaag mijn ontslag aan te bieden aan de koning. Ik doe dat met spijt in mijn hart. Natuurlijk weet ik dat mijn mea culpa te laat is, maar toch wil ik voor de gehele Nederlandse bevolking de moeite nemen om mijn woorden recht te zetten.

Het spijt mij dat ik op het terrein van Buitenlandse Zaken niet de diplomaat ben die ik had willen zijn. Denigrerende uitspraken over voormalige koloniën die wij vakkundig geruïneerd hebben en die het desondanks best goed doen, horen daar nu eenmaal niet bij. Suggesties over op handen zijnde akkoorden over de opvang van vluchtelingen evenmin, dat is namelijk nogal beroerd voor je onderhandelingspositie. Natuurlijk zou ik de consequenties daarvan aanvaarden, ik zou ruimhartig de opvang organiseren voor alle vluchtelingen die Hongarije weigert, maar dat mag ik ook niet hardop zeggen om dezelfde reden.

Het spijt mij dat ik de mensen in Amsterdam-West en de Schilderswijk geschoffeerd heb. Ik heb geen idee hoe het is om daar te wonen. Ik woon in Enkhuizen, een prachtig stukje Hollands glorie. Ik heb één keer baklava geprobeerd en dat kostte me een kroon. Verder weet ik er niets van. Maar ik begrijp uit nieuwsberichten of tweets dat het in zulke buurten wel eens onrustig is, vooral wanneer PVV-aanhangers of Pegida-mensen daar met hun vlaggen en leuzen paraderen. Dat lijkt mij nog steeds een ongewenst bijeffect van de multiculturele samenleving.

Waarschijnlijk zit ergens diep in onze genen dat we een overzichtelijke groep willen hebben, een instinctief verlangen om ergens bij te horen en om dat groepsgevoel te versterken weren we de onbekenden, zoals een hond die blaft naar de postbode. Dit nu toegevoegde voorbeeld moet illustreren dat ik naar een soort dierlijk instinct verwees dat ik nadrukkelijk verwerp. Beschaving houdt in dat je je instincten beperkt: in het openbaar in je kruis krabben, vrolijk in het rond neuken, zonder bestek eten. Democratie gaat nog een stap verder, we hebben er niet voor niets eeuwen over gedaan om zo ver te komen: we beschermen onszelf tegen een instinct van dog eat dog, tegen discriminatie en polarisatie, omdat geen vreedzame samenleving kan bestaan zonder die bescherming, die bij ons godzijdank grondwettelijk is vastgelegd. En als minister was, als burger en lid van de democratie ís het mijn absolute roeping om die democratie te behouden en beschermen, om de gelijkwaardigheid in onze nog immer vreedzame samenleving zo goed als ik kan, elke dag weer te bevorderen.   

Dat had ik eigenlijk moeten zeggen, maar ik krijg het niet uit mijn strot. Daarom zal ik nu plaatsmaken voor iemand die de democratische principes wel met hart en mond belijdt.