Leven met co-ouders

Dit weet ik er tot nu toe van…

Vandaag in Sir Edmund (de Volkskrant) een groot artikel over co-ouderschap: wat betekent het voor kinderen? Kort samengevat zijn onderzoeken positief over co-ouderschap omdat kinderen met beide ouders contact houden en het gaat gemiddeld goed met deze kinderen. Komt dat echt door het co-ouderschap? Co-ouders zijn vaker hoogopgeleide ouders met weinig persoonlijke problemen en de vaders waren vaak ook al vóór de echtscheiding meer betrokken bij de opvoeding, vertelt het artikel. Maar in ieder geval is het goed om te lezen dat het pendelen, het wonen op twee plekken en in samengestelde gezinnen, op zichzelf niet per se slecht is voor kinderen. ‘Thuis is geen plek, thuis is waar je familie is,’ zegt een van de geïnterviewde kinderen in het blad. 

Ik schreef er vier jaar geleden over: De goede scheiding. Ik noemde vijf uitgangspunten voor goed co-ouderschap:

  1. Je bent voor altijd 100% betrokken, bereikbaar en beschikbaar in de opvoeding van je kinderen.
  2. Accepteer tijdelijke financiële ellende en maak samen een herstelplan.
  3. Als je x jaar geleden dacht dat hij/zij een goede ouder was, dan is een gebroken hart geen reden om de ander zwart te maken. Nooit dus.
  4. Verwelkom de nieuwe ouder met open armen.
  5. Geniet.

Vier jaar verder, met kinderen in puberleeftijd en met dit artikel van de Volkskrant erbij nog een paar praktische tips – want alle ideeën en uitgangspunten voor goed met elkaar omgaan zijn prachtig, maar hoe dóe je dat dan?

  1. Vooral bij jonge kinderen en in het begin van de nieuwe situatie: gebruik een wisselschrift. Als ouder ken je dit misschien van de kraamtijd, de kinderopvang, wij kenden het van de gastouder. De gastouder noteerde altijd de belangrijke zaken over eten, slapen, gezondheid – wij deden dat ook voor haar (‘drinkt nu flesjes van 120 ml’). Ook handig voor co-ouders omdat je: 1. niet elke week weer twee keer pizza of makkelijke pasta-kip moet eten; 2. bij het wisselmoment dit soort praktische dingen vaak vergeet, zelfs als je wel goed contact met elkaar hebt; 3. kinderen in die eerste fase wel goed in de gaten moet houden. Een wisselschrift is niet hetzelfde als appen ‘oh ja, dit nog: ze moeten beter tandenpoetsen!’ In het wisselschrift gaat het alleen over de kinderen en dat loopt dus niet tussen de appjes door van ‘wtf zit je nou op Tinder?!’. Je kunt erin terugbladeren, wat voor het plannen van vakanties of gezondheidskwesties echt wel beter werkt dan de zoekfunctie van Whatsapp.
  2. Als je in een volgende fase bent, dan is een appgroep met de nieuwe partner(s) net zo functioneel voor die afspraken… en zo voer je onmisbaar pedagogisch overleg. Bij ons is dat vanzelf zo gegroeid. Je kunt nooit honderd procent hetzelfde over alles denken en de regels in Huize Papa hoeven niet hetzelfde te zijn als in Huize Mama, maar je moet het wel van elkaar weten – ook omdat pubers exact weten hoe ze van verschillen kunnen profiteren. Dus wissel je gewoon per app uit wie de taart regelt voor de jarige, hoeveel nieuwe broeken er moeten komen en in welke maat, of zoon van 14 wel of niet games van 16+ mag spelen (in Huize Mama wel, in Huize Papa niet want daar is ook nog een klein zusje).
  3. Maar hoeveel je ook appt en hoe zelfstandig de kinderen inmiddels (12 en 14 jaar oud) ook kunnen pendelen, de ouders moet elkaar blijven zien. Met wekelijks contact kun je over koetjes en kalfjes blijven praten en dat contact heb je nodig wanneer er echt iets is. Er is weliswaar geen enkele regel die zegt dat je je ex iets moet vertellen over jouw gezondheid, jouw familie, veranderingen in jouw leven, dat het uit is met je laatste vriendje, dat je je baan kwijt, maar alles wat belangrijk is voor de kinderen is belangrijk voor alle opvoeders. Dus halen door de ene ouder en brengen door de andere ouder, persoonlijk contact en even kletsen, het hoort er gewoon bij. De last van het pendelen – welke spullen waar, iets regelen als de schoolboeken er niet zijn -moet ook bij de ouders blijven, in een logische ontwikkeling naar volwassenheid waarin ze toch echt zelf voor hun spullen zorgen.
  4. Maar vergeet niet: een puber is een puber. Als een kind elke week zijn huiswerk niet doet omdat hij was vergeten dat hij die toets of dat maakwerk had, dan heeft dat niets met een scheiding te maken of met slechte organisatie door het pendelen. Laat je dus niet foppen, ook niet door je eigen gedachten en gevoelens, laat je geen schuldgevoel aanpraten… en zie tip 2 om te voorkomen dat je puber jou probeert te foppen.
  5. Familie is en blijft belangrijk, dus contact met alle familieleden is en blijft belangrijk en dat leer je je kinderen ook. Ze mogen niet zomaar afwijken van de afspraken en toevallig in alle weekenden van papa bij een vriendinnetje blijven logeren of steeds vaker bij mama (‘want bij haar mag alles’). Doe er moeite voor – zonder rigide te worden – om ervoor te zorgen dat de kinderen beide ouders en beide families altijd blijven zien.

En ja ja ja, het is waar wat ze zeggen: je krijgt er zo veel voor terug. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.