In Berlijn

Franz_von_Stuck_-_Die_Sünde_1893

In Berlijn zag ik dit schilderij voor het eerst. Ik was daar alleen op vakantie, hoewel ik de lowbudgettrip (Eurolines-bus, jeugdherberg) misschien geen vakantie moet noemen. Ik werkte aan mijn eerste boek (het is er nog niet) en ik keek verbluft naar ‘De Zonde’.

Eerst zie je alleen het lijf. Zo bleek, zo jong, met perfecte borsten waarvan de tepels net nog voor haar haren naar buiten steken. Mijn tekenlerares vertelde in de lessen kunstgeschiedenis over die borsten, zo perfect rond, ‘als appels met precies in het midden een rozijntje geplaatst’. Sindsdien denk ik bij schilderijenborsten altijd aan eten.

Daarna zie je pas haar gezicht, zo donker. Haar blik is keihard: verleidelijk, hooghartig.

En dan de slang. De zonde. Natuurlijk: de vrouw, de zonde. Verleiding, hoogmoed, de zonde. Ik kende het schilderij niet, maar ik dacht aan die andere vrouwen die in het fin de siècle ineens interessant waren: Delilah, Salomé, Judith, de vrouwen die mannen vernietigden met hun verleiding. Oh, ik wilde dit schilderij op de cover van mijn boek (over zonde en hoogmoed en een jonge mooie vrouw die mannen vernietigt) – dat kan ik nu wel vertellen, want ik weet dat geen uitgever zo gek zal zijn (een oud beeld op de cover = een historische roman). Het fin de siècle, met die vrouwen, de dandy’s, de mystiek. Met Franz (von) Stück, de schilder van dit schilderij of Louis Couperus, de jugendstil (Mucha!). Ik zeg het niet zo snel, het klinkt altijd zo knullig, maar dit is misschien wel mijn favoriete tijdperk.

Dus toen ik begon in het boek Duel met paard van Pauline Genee, zat ik al snel in het verhaal. Wat mij betreft gaat het niet eens echt om ‘Kluger Hans’, het rekenende wonderpaard. Het gaat om twee schilders, Franz von Stück en Emilio Rendich. De eerste heeft succes met zijn schilderijen, de tweede wil Kluger Hans wereldfaam geven. Wat een heerlijk verhaal. Wetenschap en kunst, rekenen of lichamelijke vervoering; de onbereikbare liefde, de onmogelijke (homo)liefde.

Genee_Duel met paard

In het begin ergerde ik me wat aan Emilio Rendich en zijn te nadrukkelijk aanwezige liefde voor Mary. Ook de rol van Frau Piehl deed er voor mij niet echt toe en als ik redacteur was, had ik dat hele duel uit de plot gegooid. Dat maakt niet uit. Wat werkelijk goed werkt, zijn de relaties, de karakters: de twee schilders, de generaal, Von Osten, de man die zijn paard leert rekenen en Mary. En dit is een debuutroman.

Weet je, het overkomt me niet heel vaak dat ik helemaal in een verhaal zit, dat het me van begin tot eind meesleept dankzij sterke personages en een goede spanningsopbouw. Ik vind het boek ook niet bijzonder vernieuwend of sprankelend in stijl, maar ik ben erg blij weer eens een sterk Nederlands boek te hebben gelezen. (En dan nog wel geset in het fin de siècle.) Ik hoop van harte dat Pauline Genee nog meer van zulke boeken gaat schrijven.

Lees ook wat andere bloggers schreven over dit boek.

One Comment Voeg uw reactie toe

  1. Leeswammes schreef:

    Mooie recensie, Michelle! Grappig, om over borsten te beginnen en daar dan dit boek bij te betrekken!

    Ik heb een kijkje achter de schermen gehad mbt dit boek en verschillende eerdere versies gelezen. Ook van mij had die Frau Piehl geen rol hoeven spelen, maar daar is over gepraat en dat moest dus toch. 🙂

    De relaties en karakters vond ik ook heel sterk. Altijd leuk, weer een mooi boek van Nederlandse bodem te ontdekken.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s