Auteur: michellevandijk
-
Natuurlijk is mijn nieuwe huis superstylish, 100% VT Wonen en compleet Jan des Bouvrie en vintage retro brocante meets IKEA-hacks ingericht. Maar de buitenkant ziet er ongeveer zo uit: Op mijn bellenbord ben ik de enige Nederlandse naam. Aan de achterzijde van het blok is mijn balkon maar een beetje sneu zo zonder schotel. Wijk nr 2…
-
De verhuizer had schouders zo groot als kinderhoofden. Onder zijn arm zou je kunnen wonen. Mijn dochter zag het ook. Ze was behoorlijk onder de indruk. Of toch niet echt. ‘Om te verhuizen moet je heel sterk zijn. Papa kan ook verhuizer worden. Hij heeft net zulke spierballen. Net als Popeye.’ Ik beaamde dat volledig.…
-
De Volkskrant bericht vandaag over de schrijfwedstrijd Write Now! en de bundel Ook olifanten moeten door met de vijftien finaleteksten van dit jaar. Volgens de krant komt mijn boek ‘later dit jaar’ uit. Vind ik leuk. Ze hebben geen factcheck met mij gedaan, hoor. En van de website van Write Now hebben ze het ook…
-
In de opmerkingen bij mijn manuscript staan in totaal drie smileys. Dit kan geen toeval zijn.
-
Al het goede komt in drieën. Een nieuwe baan. Een nieuw huis. En vandaag een dik pak in de brievenbus: de correcties op mijn manuscript. Verveling is een doodzonde. Al het slechte komt trouwens ook in drieën.
-
We zitten in de tram. De kinderen gillen altijd als we langs m’n werk komen. Ik vertel ze dat ik ergens anders ga werken. ‘Waarom?’
-
Nee, het is geen smoesje: om dit artikel voor te bereiden moest ik echt heel veel filmpjes op Youtube en oude dvd’s bekijken. Dat was toevallig erg leuk en ik was er meer tijd mee kwijt dan met het schrijven zelf, maar vooruit. Natuurlijk wisselde ik ook van gedachten met mijn collega’s: ‘Je moet ’s…
-
Terwijl ze de hars rondom m’n wenkbrauwen smeert, vraagt ze: ‘Snor ook?’ ‘Eehh…’ ‘Je hebt veel haar.’ ‘Ja? Ja-ha. Ik heb veel haar. Maar is het dan niet rood morgen? Ik heb wel een sollicitatiegesprek.’ ‘Waaat? Nee joh! Is niet rood als je het goed doet. Weet je hoe lang ik dit al doe? Al…
-
Cadeautje van mijn collega’s. Lief hè.
-
Bloggen brengt je veel moois. Lieve reacties. Een boekcontract. En: de statistieken. De bezoekcijfers, maar het allermooist: de zoektermen. Pure poëzie. Veel mensen stellen Google vragen. Of ze gooien een probleem in de Google (Bush & the Google, check dit filmpje) en verwachten dat er een oplossing uitkomst. Dat is op zich nog niet zo…
-
Zoek een mooi stuk dijk. Belangrijk: je hebt wat meters onderaan de dijk nodig om uit te kunnen rollen. En zoek een stuk uit met veel gras. Ook moet dat stuk gras zeker vijf meter breed zijn, van boven tot onder groen zonder onderbrekingen van asfaltpaadjes of planten. Je rolt namelijk niet altijd recht naar…
-
Vorig jaar haalde ik mijn rijbewijs zodat ik ook alleen naar de camping kon rijden. Niet omdat ik alleen was, daar was nog helemaal geen sprake van. Maar ik had zoveel vrije dagen met mijn luxe onderwijsbaantje en je moet toch wat met je vrije tijd en je kinderen. Dus soms gingen we met z’n…
-
Bloggen brengt je veel moois. Lieve reacties. Een boekcontract. En: de statistieken. De bezoekcijfers, maar het allermooist: de zoektermen. Pure poëzie. Veel mensen stellen Google vragen. Of ze gooien een probleem in de Google (Bush & the Google, check dit filmpje) en verwachten dat er een oplossing uitkomst. Dat is op zich nog niet zo…
-
Vanuit mijn woonkamer zie ik de hele wereld. Ik zie de Rotte, ik zie de ring van Rotterdam. De Bezorgbeer rijdt hier heel vaak langs, maar nog veel vaker zie je begrafenisauto’s. Op zaterdagen denk ik: zijn er zoveel mensen dood of gaan ze wat langere ritjes maken omdat de auto’s dat nodig hebben? Ik…
-
Ik gooide mijn sporttas neer en pakte mijn fiets met kinderzitjes uit de berging. Toen ik mijn tas op m’n rug zwaaide, kwam de buurman binnen. In strakke outfit, met z’n racefiets, hijgend. ‘Goedemorgen,’ zei hij. ‘Ja,’ zei ik terug, want ik was met m’n hoofd ergens anders. En omdat ik dacht: ‘Waar is hij…
-
Like the singing bird and the croaking toad, I’ve got a name… Nieuw: Michelle van Dijk. Fris & fruitig en veel moeilijker te vinden met Google dan Michelle Verheij. Maar het is maar een naam. Vanaf nu blog ik niet meer op www.mverheij.wordpress.com. De virtuele witte kamer is verhuisd naar www.dewittekamer.wordpress.com, alle oude berichten zijn meeverhuisd.…
-
Xander en Daniël zijn gezworen kameraden: ooit ontmoetten ze elkaar bij een potje voetbal. Nu delen ze samen ‘een jaar respijt’, hun gap year na het gymnasium. Volgens plan komen ze aan in Perugia, waar ze bij dreadlock-Zweed Ole een kamer vinden. In deze tweede roman van Daan Heerma van Voss worden ik-verteller Daniël en…
-
Ik fiets in de regen, het is ijskoud. Achterop zit mijn dochter, ik breng haar van een kinderfeestje naar de tandarts. Ik trap keihard door omdat het pokkeweer is, ik zie niets omdat ik juist vandaag geen lenzen in heb, m’n bril zit vol druppels. Dochter zit relaxed achterop, ik hou haar uit de wind,…
-
2 Ik wilde iets anders vertellen: mijn kinderen lezen graag. Mijn zoon van zeven leest nu het liefst strips (Asterix en Obelix en stripboeken van Disney films), mijn dochter van vijf heeft graag sprookjesboeken. Die lees ik haar natuurlijk voor. Hoe kinderen helemaal weg kunnen zijn in een verhaal, dat is het mooiste wat er…
-
1 Als moeder, schrijver en leraar Nederlands heb ik al jaren een simpele droom voor het onderwijs: geef elk kind één keer per jaar een goed boek cadeau. (Of twee.) Weg met het Made-in-China-plastic dat ze met Sinterklaas krijgen, weg met de stichtelijke geschenken met Kerst (op Bijzondere scholen, weetuwel), de bedankcadeautjes voor ouders (kaarsjes…
-
Het was een studentenkamer met een Perzisch tapijtje en een platenspeler. Uitzicht op de Westhavenkade en de Maas. Hij draaide urenlang plaatjes, volgens mij vooral David Bowie. Hij zong ineens mee met de muziek: I’m in the mood for love. En we zoenden.* In die tijd had je nog geen Google en als je dan een…
-
All this, don’t forget, was before every home had a radio, let alone television. This was that pure and pre-Fall condition we describe as ‘They made their own amusements’. (Doris Lessing) Begin jaren negentig kon je me niet wegslaan van de televisie als Rescue 911 te zien was: presentator William Shatner (die ik dus absoluut…
-
What do you go for in a girl? Tits? Ass? I like a girl who reads… .. whose heart bleeds at the words of Graham Greene… … and the info she gets from what she reads, makes her a total fox… she’d still be sweet and she’d still be flirty, cos she reads the classics…
-
En nog veel meer leuke ‘filmverboekingen’ hier.
-
De buurvrouw doet voor mij de portiekdeur open zodat ik binnen kan wachten op de makelaar. De vorige keer was ze er ook, een kleine Hindoestaanse vrouw. Ik vertel dat ik het huis voor de tweede keer kom bekijken en ik vraag hoe het is om hier te wonen – ik bedoel: ‘Heb je vervelende…
-
Een Duitse studente logeerde bij mij. Ze zat aan mijn bar en we hadden het over de liefde. Zij wilde even geen relatie, zei ze. ‘Freedom and love don’t go well together.’ ‘Het andere huis’ is een verhaal van Margaret Atwood. Het staat in de bundel Moreel verval. Ik vond het verhaal zo briljant, dus…
-
De makelaar heeft mazzel, want de zon schijnt. Het huis ziet er lichter en groter uit – maar daar trap ik niet in. Het is helemaal niet groot, het is klein maar duur omdat het in een gewilde wijk ligt. Maar ik wil die wijk niet, het is te ver van de stad en te…
-
Belgische snelheidsduivel moet Tonio lezen DENDERMONDE – Een 30-jarige snelheidsduivel heeft van een Belgische politierechter niet alleen een boete gekregen, maar ook de opdracht om een boek te lezen. De man moet Tonio van de Nederlandse schrijver A.F.Th. van der Heijden doornemen, dat gaat over het verlies van zijn enige zoon door een verkeersongeval. De…
-
Ik maak een praatje met de buren. ‘Kom je dit huis bekijken?’ Ze wijzen naar een benedenwoning. ‘Nee, boven.’ De makelaar komt net aangereden. Ze haast zich om parkeergeld te betalen. Makelaars zijn nooit te vroeg. In het trappenhuis ruikt het naar wierook. We lopen de trappen op naar de derde verdieping. De makelaar moet…
-
Het is nog geen boek, maar de eerste reacties komen binnen. Een paar collega’s lezen nu mijn eerste versie. Ik printte het op mijn werk en ontdekte dat dat een goede manier is om een boek te beoordelen: steeds een zinnetje lezen als een pagina uit het kopieerapparaat schiet. Snellezen voor dummy’s; de belangrijkste thema’s…
-
Ik wil dit huis. De Oostblokkers zijn hier al langs geweest. Alles is opgeknapt, glad gestuct en gewit. De slaapkamers zijn groot. Uitzicht op bomen. Uitzicht op een basisschool – maar ik ben toch nooit thuis tijdens schooluren. De makelaar, een klein mannetje, zegt dat het zo goedkoop is vanwege de straat. Ik ben toevallig dol…
-
Ik wachtte op de makelaar. Ze was tien minuten te laat. Ze zag eruit zoals ik, maar dan tien jaar ouder. Toen ze er was, liep ze gelijk naar boven. Halverwege de trap mompelde ze: ‘Ja. Zoals je ziet. Eigen opgang.’ Boven bleken alle kamers veel vierkanter dan op de foto’s van Funda – want…
-
Het heeft acht maanden geduurd, maar ik ben eraan gewend om de tafel voor drie te dekken in plaats van voor vier. Als ik de lamellen ’s ochtends opendoe – ik woon in het Huis met de Lamellen, zeg ik altijd, er is in deze straat maar één huis met lamellen – zie ik de…
-
Boeken zullen nooit uitsterven omdat mensen van boekomslagen houden. Deze retro boekomslagen kun je op maat laten maken voor elk willekeurig boek. Dan kun je de nieuwste Heleen van Royen lezen en doen alsof het een boek van Tolstoj is. Ik geef maar een voorbeeld.
-
‘Book… the forerunner of a new wave of entertainment.’
-
Kinderen zijn creatiever in taal dan volwassenen; ze moeten wel, want hun woordenschat is kleiner dan hun wereld. Op een dag hoorde ik mijn dochter, toen 4 jaar, in de speelgoedwinkel zeggen: ‘Ik zoek meer iets… meisjesachtigs. Iets… K3-achtigs.’ Nog niet eerder had zij het woord meisjesachtig of andere woorden op -achtig gebruikt, nu bedacht ze…
-
Je moet even goed kijken en dan lees je: Warme winteravonden, 21 uitdagingen om erotisch te overwinteren. Ik verzin het niet, erotisch overwinteren. Slechts 4,99.
-
Poëzie is overal. Vannacht op het kussen van het logeerbed bij vrienden waar ik Oud en Nieuw doorbracht. (Feit: elke Rotterdammer heeft iets van Deelder in huis.)
-
Voor jou het vuurwerk. Voor jou het nieuwe jaar. Voor jou de beste wensen, de goede voornemens. Voor jou elk jaar het nieuwe jaar, nieuwe ronde, nieuwe kansen. We knallen het kwade weg voor jou en iedereen doet mee. Voor jou: oliebollen en verjaardagstaart. Voor mij de herinnering, (7 jaar geleden,) die nacht dat jij…
-
When the Lord made me He made me a ramblin’ woman
-
Soms zegt iemand: is dat één zin? Hoort daar geen punt of komma? Nee. Lees het maar voor. Ik schrijf op ritme. Als ik niet altijd zo verschrikkelijk veel woorden kwijt moest, was ik waarschijnlijk dichter geworden. Bij het herlezen en herschrijven schrap ik en vul ik aan om het ritme beter en beter te…
-
‘Hebben jullie nog ruimte voor een spoedje?’ vroeg de verloskundige. Ze hing aan de lijn met het ziekenhuis. Even later gaf ze ons instructies: ‘Ik rij achter jullie. Als er iets is, zet je de auto aan de kant, dan stop ik ook.’ ‘Oooh nee!’ zei ik. ‘We gaan helemaal niet stoppen onderweg!’ We zaten…
-
Na een lange werkdag schop ik m’n hakken uit. Dat feministen ooit bh’s verbrandden, begrijp ik niet zo. Ik zou m’n pumps in het vuur gooien als ik op een dag woest wilde protesteren tegen de opgedrongen symbolen van vrouwelijkheid. En panty’s: ze zijn niet sexy, ze zitten niet lekker, je kunt ze nooit langer…
-
In een tweede ronde van veertig dagen zou ik alles herschrijven. Die veertig dagen, zoals Sylvia Plath ze deed, zoals de vastentijd, zoals tussen Pasen en Hemelvaart, zoals Jezus in de woestijn, het heilige aantal dagen. Maar. Ik wil mezelf niet met Jezus vergelijken ofzo. Dat is nu juist het punt: ik zit niet in…
-
Ik ben zo’n moeder. Ik ga niet mee op schoolreis (ze vragen me niet eens). Ik ben geen luizenouder. Kleuterspeelgoed schoonmaken? Nope. Boterhammetjes smeren bij het Paasontbijt? Ook niet. Mij vind je niet met een kerstmuts op achter de koffie- en theekraam na de jaarlijkse kerstviering. Ik weet het. Het is slecht. Dat vindt onze…
-
Ik had vroeger een boek met de titel Moeder, ik verveel me niet. In het boek stonden 1001 dingen die je kon doen als je je verveelde. Een walkietalkie maken van twee blikjes. Naar de lucht staren en de wolken benoemen (stapelwolken, sluierwolken). De namen van planeten uit je hoofd leren. Ik haalde net mijn…
-
Er was een kerstmarkt in de kringloopwinkel. Gisteravond beweerde ik nog tegen iemand dat ik daar niet aan deed, kaarsjes enzo in huis. ‘Ik hou niet van sfeerverlichting,’ zei ik. ‘Ben jij wel een vrouw?’ ‘Nee.’
-
Oké, nog een leesverslag, al moet ik het hele boek nog lezen: Cat’s Eye van Margaret Atwood. Maar zó een boek beginnen, dat is toch super. Atwood schrijft nooit een woord te veel. Zo’n zin: He was already moving away from the imprecision of words. Briljant.
-
Ik begon ooit eerder een roman. Ik was 18, 19. Teruglezen is lachen. In de proloog staat: Een vrouw moet dingen verzwijgen. Iedere vrouw heeft een lijk in de kast. De mannen met wie ze dingen gedaan heeft die ze niet had moeten doen, waar niemand iets van mag weten. Alleen het lijk weet wie…
-
Ik dacht dat er geen foto’s waren van mij en mijn eerste vriendje. In die tijd maakte je nog niet overal foto’s van – en in de meeste gevallen was dat maar goed ook. Niet alles moet in beeld gevangen worden voor de eeuwigheid, juist niet. Natuurlijk was het leuk geweest, voor het jeugdsentiment, voor…
-
Geen tijd om te bloggen. Werken, eten, schrijven. Sporten, drinken, slapen. En in het weekend mag ik chillen met m’n kinderen. Dit is de zaterdagmiddagchill. Hou ik van.
-
Midden in een expertmeeting over taal in het MBO vroeg de vrouw die naast mij zat: ‘Ben je geknepen of was het uit liefde?’ Ze wees naar de blauwe plek op mijn arm. Het was nogal warm daar, ik zat er in een T-shirtje. Ik kende haar niet en zoiets zou een moeder of collega…
-
Vrijdag had ik een vriendin op bezoek. ‘Ik heb wel een grotere tv voor je,’ zei ze toen ze mijn televisie zag. Ik heb een schattig klein teeveetje. Ik hou niet van tv’s waar soaphoofden in close-up groter zijn dan mijn eigen hoofd, dat is eng. Bovendien is mijn huis daar te klein voor. En…
-
Nu vergat ik – door mijn vakantie en het denken in naamvallen, want Vlamingen gebruiken die stiekem nog – te melden dat ik in de afgelopen dagen welgeteld 32 pagina’s van mijn manuscript herlezen heb. Het doel was te komen tot Diepere of Hogere Inzichten en ik laat in het midden of dat gelukt is, maar…
-
We reden terug onder een regenboog zoals je die alleen bij de Troetelbeertjes ziet. Dat leek me een mooi begin voor een niet al te lange autorit, maar ik had toch moeten weten dat zulke voortekenen alleen in tekenfilms bestaan. In werkelijkheid reed ik op gebrekkige Belgische N-wegen met een Tomtom die dienst weigerde, een…
-
October road is een tv-serie waarvan een half seizoen is uitgezonden op Net 5, totdat het eruitgeknikkerd werd omdat waarschijnlijk niemand keek (behalve ik). De serie gaat over een auteur die terugkomt in zijn geboortedorp, waar hij tien jaar geleden vertrok. Alleen: hij heeft al z’n oude vrienden grandioos weggeschreven als ongelofelijke sukkels in zijn…
-
We stonden stil op de Brienenoord. De brug ging open en we wachtten tot twee schepen voorbij waren gegaan. Het grote containerschip, dat is de pakjesboot, zegt mijn zoon. Het andere schip, daar zitten de Zwarte Pieten op. Ik zou nu natuurlijk dag en nacht de levens van mijn personages moeten leven en de ene…
-
De zomer leek dit jaar verdraaid veel op een herfst. Ik gaf les op de Zomerschool, een programma met extra lessen Nederlands voor mbo-studenten. Elke dag fietste ik in een zomerjurkje in de regen naar huis. Fotograaf Hans Stakelbeek maakte foto’s voor het mbo-blad Backstage. Ik stuurde mijn studenten de stad in met een opdracht.…
-
“Waarom bons je met je hoofd tegen de muur?” vroeg Kikker. “Als ik maar hard genoeg bons lukt het me misschien om een verhaal te bedenken,” zei Pad. ‘Het verhaal’ uit Alle verhalen van Kikker en Pad van Arnold Lobel.
-
Dit schiet natuurlijk voor geen meter op. Ja ja, veertig dagen werken & zweten. Oké, als ik thuis ben, kan ik uren schrijven zonder de afleiding te zoeken van internet en televisie. Maandagavond waren dat zo’n tweeduizend woorden. Maar ik ben nooit thuis. Ik heb een baan. Ik heb twee kinderen. Ik heb iets dat…
-
Ik ontmoette twee Russische studenten. We spraken met elkaar in gebrekkig Engels. Over hun land, over mijn land. ‘If it isn’t religion, what is it that connects your people?’ vroeg Sergej. Ik had natuurlijk moeten antwoorden ‘Liefde’ of ‘Geert Wilders’. Ik vroeg wat zij wilden doen, na hun studie. Hoe zou hun leven eruitzien? It’s Russia,’…
-
Ergens online las ik vrijdag dat Hella Haasse een van de grootste vrouwelijke schrijvers in Nederland was. Degene die dat geschreven heeft, is zelf zeker geen groot schrijver en ook geen groot lezer. Om haar zelfs postuum niet meer eer te willen geven dan het hokjesdenken van mannen- en vrouwenschrijvers, is treurig. En dan nog…
-
In Mijn dagboek van Bridget Jones zou ik vandaag schrijven over mijn verjaardag. Over hoe mijn dochter over mijn feestjurk (alleen handwas) kotste en hoe ik rond half vijf vannacht door de stad liep omdat m’n zus ervandoor was gegaan met mijn fiets- en huissleutels. In de kroeg was ook een meisje dat haar twintigste…
-
Fucking dertig jaar geleden werd ik geboren in the sunshine state of Vlaardingen-Holy, op een steenworp afstand van het paradijselijke Holywood. De wereld was niet meer dan een jaren zeventig-dekbed, een moederlijke borst en twee zussen boven de wieg. Maar dat is dertig jaar geleden. Er zijn vast betere redenen om je te bezatten,…
-
Ik ging douchen, maar het douchescherm was het niet met me eens. Het stortte in. Ik dacht, laat maar zo hangen, scheef en half open, wat zou het. Maar dat was koud. Ik probeerde het ding goed te krijgen. Dus daar stond ik naakt met een douchescherm te vechten. Ik vergat de douche ondertussen uit…
-
De kinderen praten over de bobsleebaan in de Efteling. Ik had het nog niet door, want ik dacht aan mijn boek. Het is 7.15 uur, ik kam mijn haren, zij kleden zich aan en ik denk aan Hella Haasse die bedden opschudt en grote ideeën voor grote romans probeert vast te houden (citaat en vindplaats…
-
Vandaag was de deadline. Ik zei het tegen een collega. ‘Oh jeetje,’ zei ze. In de lunchpauze hadden we het erover of je moet lachen en huilen van boeken of niet. En hoe boos je soms bent als een boek uit is. Maar mijn boek is nog niet af en ook niet uit. Per mail…
-
[vervolg op Bier zuipen en kut roepen] Nu heeft Vasalis ook al haar dagboeken aan het Letterkundig Museum overgedragen. Postuum nog wel. Ik zei je dat het een trend ging worden. Iedereen ruimt z’n zolder op en dumpt al die shit maar bij het museum. Als ik vandaag in een dagboek zou schrijven, maar dat…
-
[vervolg op ‘Het is slechts mijn leven’] Ik fietste alleen, in het donker, in de regen over de Straatweg en ik bedacht dat het voor het eerst in mijn leven was dat ik alleen woonde. Natuurlijk heb ik ook op kamers gewoond. Ik woonde in een huis met tien meisjes en minstens zoveel muizen. We…
-
Lief Letterkundig Museum, Ik heb een paar dozen van zolder gehaald. Als Charlotte Mutsaers haar archief aan jullie schenkt, kan ik niet achterblijven. Mijn debuutroman ligt nog niet in de winkel; het boek is ook nog niet af; maar het archief kunnen we alvast inrichten. In de dozen vindt u kindertekeningen; schoolagenda’s van 1992 tot…
-
DVD’s vergeten. Ernstige verstoring van het ochtendritueel dat normaal zo verloopt: 7.00 uur, ‘Mogen we een filmpje kijken, mam?’ Moeder rolt uit bed, tippelt in de ochtendkou naar de tv, zet tv en dvd-speler aan, installeert zoon en dochter op de bank onder een warm dekbedje, geeft de afstandsbediening aan zoon en rent terug naar…
-
Er staan te weinig goede verhalen online, of ik kan ze niet vinden. Maar deze tekst van Jeanette Winterson heb ik al zeker vier keer gelezen. Elke keer blijf ik hangen op een andere zin, want ze schrijft zulke mooie zinnen. Dus lees het hele verhaal All I Know About Gertrude Stein, het is mooi.…
-
Als docent zat ik een keer bij betogen in een 6VWO-klas. Een jongen verdedigde het standpunt: ‘Alle buitenlanders moeten assimileren.’ Na afloop mochten zijn klasgenoten reageren. Een meisje zei: ‘Je doet me denken aan een man met een spastische rechterhand.’ Het heeft er helemaal niets mee te maken, maar ik moest eraan denken toen ik…
-
Wie zei je dat het comfortabel zou zijn, dit leven, de liefde, dacht je dan echt dat.. Nee, ik denk niets. Ik denk aan slippers, ze zijn mooi of comfortabel, maar nooit allebei. Ik liep deze week op straat, op slippers, in een jurk die keurig knieën en ellebogen bedekte, maar toch was er een…
-
Mijn kinderen zijn dol op Saroma. Hoe Jamie Oliver ik ze ook wil opvoeden, ze houden van kloppudding zoals ze ook van witte bonen in tomatensaus houden. Vandaag was ik met een groep mbo-studenten in een Rotterdamse museumwoning. In een vitrine met oude huishoudelijke parafernalia lag dit boekje: Tips om uw SAROMA pudding zonder koken…
-
Als de kinderen hier een weekend geweest zijn (dit verhaal start in medias res, maar een goede lezer begrijpt dat wel), hebben alle spullen een andere plaats gekregen. Er is een voetbal verdwenen en er ligt een pak knutselpapier uitgestort op de slaapkamervloer. Op een klein IKEA-bijzettafeltje staat nu de laptop met drie snoeren eraan,…
-
Een paar dagen Berlijn, de hoogtepunten: In de jeugdherberg bleek ik een slaapkamer te delen met zeven Griekse jongemannen. Iemand zei: ‘Je moet naar Tempelhof gaan. Dat is geweldig.’ Ik stapte uit bij metrostation Tempelhof en zocht naar de ingang. Een oude vrouw sprak me aan, ze wilde me op weg helpen. Ze pakte m’n…
-
Michelle van Dijk, 1 augustus 2011
-
Eindelijk, er is weer zon. We kunnen naar buiten. Michelle van Dijk, 25 juli 2011
-
Drie weken camping, de feiten: Scooby-doo, leuk als het regent. Maar ik snáp het gewoon niet. Na drie weken slaat de verveling keihard toe. Ook hogere vormen van escapisme, zoals het lezen van de Cosmo, Viva of Flair helpen daar niet aan. Ik citeer steeds vaker mijn moeder: ‘Ja, zeg, ik heb ook vakantie.’ Er…
-
Michelle van Dijk, 12 juli 2011
-
Michelle van Dijk, 11 juli 2011
-
Veelgestelde vragen 1: Waar schrijft u? Aan de picknicktafel. Overdag in bikini. Op een collegeblok van de Bas. Met een roze pen. En gemiddeld vier kinderen die de tuin in en uit lopen. Maar dat zou morgen weer heel anders kunnen zijn, afhankelijk van het weer, beschikbaar papier, is de pen nog terug te vinden, en de…
-
Michelle van Dijk, 6 juli 2011
-
Michelle van Dijk, 4 juli 2011
-
Grote Vakantie. Minder online, meer buiten. Minder schrijven, meer lezen. Minder woorden, meer foto’s. Ik heb twaalf boeken bij me en ik betwijfel of dat genoeg is voor vier weken. Dit is de eerste (en ik heb ‘m al uit). Michelle van Dijk, 3 juli 2011
-
Er zijn schrijvers die hun baan opzeggen om een meesterlijke debuutroman te schrijven. Ik ken er één, maar niemand anders kent hem, hij heeft namelijk ook na een paar jaar nog steeds geen boek uit. Dus ik heb een baan, een fatsoenlijke 9-tot-5-baan in het onderwijs, ik werk op een zekere afdeling van een zeker…
-
We waren dan wel op de universiteit, maar ik presenteerde daar mijn niet-wetenschappelijke theorie over literair bloggen. Ik heb de tekst ook niet uitgeschreven, ik deed het zoals ik mijn lessen doe: met een paar trefwoorden op een notitieblaadje waar ik dan niet meer naar kijk. Maar ik zal de belangrijkste niet-wetenschappelijke inzichten over literair…
-
Waarom bloggen? Wat is een literair blog en wat heb ik eraan, wat heb jij eraan? Ik vertel erover op 25 juni in Leiden (onder neerlandici) en hieronder zet ik voor iedereen de links naar mijn favoriete blogs – van mezelf en van anderen. Ook interessant als je nog ‘nieuw’ bent op mijn site. Hoe het allemaal begon.. ..en wat het…
-
Onze vriendschap gaat verder terug in de tijd dan mijn roman. Begon in Leiden, ’99. ‘Als je boek uitkomt, gaan ze natuurlijk wel vragen wat er echt gebeurd is en wat niet. Wat ga je dan zeggen?’ vraagt m’n vriendin. We zitten aan volle borden pasta in hartje Rotterdam, knappe obers, slechte muziek. ‘Dat antwoord…
-
Op Vaderdag zeiden mijn kinderen versjes op bij zelfgemaakte cadeautjes. Ze hadden allebei een zonneklep gemaakt, handig hè? En ze hadden allebei een ander versje geleerd, m’n dochter van vier jaar (groep 1) een korter versje dan m’n zoon van zes jaar (groep 2). En dit is wat er gebeurde:
-
Ik las Portnoy’s Complaint voor mijn leeslijst Engels. Er ging een wereld voor me open, een wereld van nieuwe Engelse woorden zoals cunt en bowels, bijvoorbeeld. Ik las die woorden toen in een bibliotheekboek, maar toen ik een paar jaar later student was, kocht ik deze editie op een rommelmarkt: Nu kocht ik heel…
-
Zaterdag De geiser en ik, wij worden nooit vrienden. Er zijn meer apparaten waarmee ik een nogal matige verstandhouding heb. Auto’s bijvoorbeeld, en stofzuigers. Maar tussen mij en deze geiser gaat het echt heel slecht. Ik denk dat het een generatiekloof is. Dat er niet gewoon een ‘aan’-knop op zit. Geen touchscreen. Geen stand-by. Middeleeuws…
-
Ik vond het altijd heel belangrijk: lekker achter je bureau kunnen zitten. Verantwoord lekker, bedoel ik. Dat je na een paar uur, een hele werkdag, een hele werkweek, nog steeds lekker zit. Ik schreef mijn scriptie, ik schreef in de avonduren en deed twee dagen per week nogal rsi-gevoelig werk (dtp). Dus toen ik voor…
-
Oh ja, ik herinner me die avond goed. Ik kreeg honderd gulden. Ik las twee columns voor. Ernest van der Kwast was er ook, en Jacob van Duijn, en Ayatollah Musa. Passionate vulde voor een half uurtje het programma van De Avonden. Ik las veel te snel, maar het was ook de eerste keer dat…
-
Vrijdag Het Land van Laaf ligt schuin tegenover mij. Ik kijk naar de mislukte tuinkabouters vanuit mijn tuin. De overburen kwamen twee weken geleden pas voor het eerst naar de camping. Toen begonnen ze met het oppoetsen en uitstallen van het spul. Mijn overburen zijn Schiedammers, maar daar hoor je mij verder niet over. Die…
-
Straks breng ik weer een stapel boeken terug naar de bibliotheek. Bibliotheekboeken hebben iets wat andere boeken niet hebben: een kaartje voorin met een samenvatting van één zin. Die zin wordt niet bedacht door de schrijver, niet door de uitgever, niet door een recensent van NRC of VK, ik weet eigenlijk niet wie ‘m bedenkt.…
-
Ik had een baas, laat ik hem Willem noemen want zo heette hij ook echt. Elke maandagochtend liep hij mijn kantoor binnen: “Goeiemorgen Michelle! Hoe was je weekend? Nee, ik hoef het niet echt te weten hoor.” En als we daarom allebei gelachen hadden, was hij weer weg. Sinds een paar maanden krijg ik elke…
-
M’n dochter en ik spelen een potje voetbal, dat wil zeggen: zij is keeper en ik schiet de bal recht en zachtjes over de grond in haar handen, want zo hoort het. Zegt zij. Daarna rolt zij de bal professioneel uit, als een echte keeper. Ik zat ooit op voetbal en we hadden een Patty…
-
Ik woon in een wijk van glas-in-lood versus kunststof en autochtone Dordtenaren versus import-Polen. Er gebeurt hier nooit wat. Er zijn buurtfeesten met suikerspinnen en drumbands, er staat wel eens te veel afval naast de containers, er staan wel eens te veel auto’s dubbel geparkeerd bij de supermarkt, er komen vaak schoorsteenvegers aan de deur…
-
Ik had nog nooit iets gelezen van Margaret Atwood, maar het kleine boekje The Tent (hele korte verhalen en een paar gedichten) ging de laatste dagen mee de trein in. Eigenlijk is ze heel erg grappig (zie ‘Three Novels I Won’t Write Soon’) en stilistisch briljant. En bijna moest ik in de ochtendspits huilen om…
-
Als ik filmmaker was, en ik zou een slechte zijn want ik denk alleen in woorden, maar als ik zo’n filmmaker was die de mooiste films maakte van vergeten boeken, dan zou ik een film maken van Cider voor arme mensen van Hella Haasse. Het is zo’n dun boekje terwijl het een vuistdikke roman had…
-
Dag 10 Op Koninginnedag hebben we poppenkastpoppen gekocht, dus ik duik ’s avonds achter de bank voor een verhaal. Ooit vierde ik met mijn ouders vakantie op een gereformeerde camping waar de poppenkast het hoogtepunt van de dag was. Ik ken het liedje nog: Jan Klaassen, Jan Klaassen, Jan Klaassen ben je thuis? Doe open…
-
Dag 7 Het is pas erg als je bloedt. Ik weet niet hoe lang kinderen dit blijven geloven, maar mijn zoon weet het zeker en hij heeft bloed. Hij gilt de hele camping bij elkaar. Nu hebben we een logistiek probleem: ik moet hem met zijn bloedende arm van de speeltuin naar de caravan fietsen,…
-
Dag 4 De belangrijke dingen in het leven: De glijbaan schoonmaken. De tuin sproeien. ’s Middags in de speeltuin, in het gras, in de zon, met Henry James’ The Turn of the Screw. Het is natuurlijk heel fijn om zo te lezen. Zo zomers. Maar na vier bladzijden deed ik mijn ogen dicht. Ik luisterde…
-
Dag 1 Naar de watervallen en terug: 38 minuten. Het pad naar de watervallen is bevolkt door mensen die vroeger een roze strippenkaart in de portemonnee zouden hebben gehad: 65-plussers en ouders met jonge kinderen. Een man en vrouw zitten samen op een tandem, een aanhanger met twee peuters hangt erachter. Ze zijn gestopt zodat…
-
Ik ben een mooiweerloper. Zodra het rond de vijftien graden is, maak ik lange lunchwandelingen door het Oude Noorden. Dit weekend trok ik mijn hardloopschoenen uit een krat vol schoenen in de berging. Ze hadden er een half jaar uitgerust van mijn inspanningen. M’n dochter dook ook tussen de oude schoenen. ‘Mag ik die aan?’…
-
Als je in Dordrecht gaat fietsen, kom je altijd op water uit. De Kop van het Land. Het Drierivierenpunt. Tunnels, bruggen en waterbussen helpen ons van het eiland af, maar Dordtenaren blijven eilanders. Mensen die gefascineerd naar het water staren en graag op eigen land blijven. Ik was wat gaan fietsen en kwam op de…
-
Ik ga op reis en neem mee: Michelle van Dijk, 15 april 2011
-
Er waren snoepjes in de artiestenfoyer. Van die witte muizen en perziken en banaantjes. Ik nam er altijd een paar mee als het tijd was om naar het lichthok te gaan. In de artiestenfoyer lagen ook de kranten van die dag, met recensies van het festival. Er zaten dichters rond de tafel die soms geen…
-
Zoon Verheij (6 jaar, groep 2) schrijft ook een boek. Het is een kasteelroman en het verschijnt in een gelimiteerde oplage van 1. Voor zijn vriend Daan die gaat verhuizen en/of jarig is (echt, ik probeer het allemaal bij te houden). Het boek is geïllustreerd, full-colour en er zitten ook nog stickers in. Het verhaal…
-
Tijdens mijn lunch had ik een date met Tattoo Jan. Ik stond in de agenda genoteerd als ‘opknapper’. Het is een woord dat makelaars eufemistisch gebruiken voor door en door verrotte en onbewoonbaar verklaarde woningen. Maar dat terzijde. De tatoeage is gezet in het magische jaar 2000, waarover ik een boek schrijf. Het magische was…
-
Ik las voor in ‘De Gong’ van Lamoer. Elk moment kon er een leipo opstaan die mijn prachtige verhaal bruut onderbrak met de gong. Dat gebeurde natuurlijk ook, drie zinnen voor het einde. Lullig voor de rest van het publiek, toch? Dus: hieronder de laatste drie zinnen. En een foto voor wie er überhaupt niet…
-
Vertel me waarom jij altijd te laat komt – en waarom ik altijd wacht Vertel me, wat denk jij, stel je voor dat iemand een biografie over je schrijft, dit is jouw leven in tachtig jaar en 350 pagina’s. Schrijf mijn hoofdstuk. Schrijf het deel waarin ik mag bestaan. Zeg me dat ik meer ben…
-
In de nachttrein geneert niemand zich meer. Niet voor uitgelopen make-up of vermoeide gezichten, niet voor zijn lijf. Het is te laat om netjes te zitten. Een meisje zit onderuitgezakt, zo ver onderuitgezakt dat ik het liggen zou noemen. Achter haar zit een stelletje muziek te luisteren. Of hij luistert en zij slaapt, of zij…
-
Ik kom uit Vlaardingen. Ik ben er geboren en woonde er zeventien, bijna achttien jaar. Alex Boogers gebruikt dezelfde stad als decor in zijn romans: ‘Het stonk er altijd.’ Dat is inderdaad een van de belangrijkste kenmerken van Vlaardingen. Het is gek als je een roman leest over (bijvoorbeeld) de buslijn waarmee ik elke week…
-
Zo schrijf ik ook: in een schrift, op de bank, leuke man op het andere eind van de bank, journaal kijkend, converserend. Dit is het werk van gisteravond. + nog meer bladzijden. En als je denkt dat het lelijk geschreven is, dan moet je de bladzijden eens zien die ik forenzend volschrijf – alleen…
-
Als ik één seconde niet meer weet wat ik moet schrijven, dan check ik m’n Twitter, m’n mail, m’n werkmail en de bezoekcijfers van m’n blog in de hoop dat iets nieuws me ineens zal inspireren, terwijl ik weet dat het nooit meer zal opleveren dan dat ik urenlang ga zitten mailen en twitteren en…
-
Op maandag vertelt een man wat hij dat weekend gedaan heeft. ‘Hard werken’, zegt hij. De jonge vrouw die met hem de lift instapte, zegt: ‘Oh?’ op een toon die medeleven of medelijden suggereert. Maar de man vertelt graag over zijn weekend hard werken. ‘M’n dochter heeft een nieuw huisje en ik help haar verbouwen.…
-
Het was werkelijk, werkelijk mooi weer vandaag, maar ik stapte de trein en het station uit met een verschrikkelijk somber gevoel. De laatste zin die ik gelezen had, was: ‘Ik heb Sarah een groot onrecht aangedaan toen ik met haar trouwde. Dat weet ik nu.’ Het is The end of the affair van Graham Greene…
-
Het schijnt zo te zijn, of mensen denken, of je leest wel eens ergens dat alleen eten in een restaurant vervelend is. Je krijgt de slechtste tafel, de kelners durven niet te vragen of je nog iets wilt drinken, ze negeren je, mensen staren naar je. Gisteren nam ik de proef op de som. Ik…
-
Schrijven is met Lego spelen. Ik bouw een huis, ik zoek de poppetjes uit. Je kunt ze een andere broek en trui aantrekken, zelfs een andere kop en handen, ik zet ze bij elkaar in een kamer en kijk wat ze gaan doen. Nu heb ik eigenlijk maar een beperkte set poppetjes, het was een…
-
Er klonken twee harde klappen in de gang. ‘Heb jij iets besteld?’ Het was voor hem en voor mij. Voor hem een pakket lenzen voor het komende halfjaar. Voor mij Passionate Magazine. Ik bladerde gelijk door naar mijn eigen verhaal. Mijn foto stond erbij en ik liet ‘m aan man en kinderen zien. Mijn zoon…
-
Ik vroeg ernaar bij de boekhandel, ‘het nieuwe boek van Marja Pruis’. De titel wist ik niet. De man van de boekwinkel zocht het voor me op, het was nog niet verkrijgbaar. ‘Zal ik er één apart leggen?’ Ik knikte en hij maakte een aantekening, mompelde duidelijk hoorbaar ‘Kus me’, maar ik ging er niet…
-
We hebben een refobak gekocht. Ruim een maand zochten we naar een geschikte auto. De occasiondealers noemden mij in e-mails consequent ‘meneer Verheij’ en spraken me in de showroom aan met ‘mevrouwtje’. ‘Echt een koopje’ en ‘niet schrikken van die kilometerstand’, zeiden ze. Ik schrok nergens van. De refobak biedt ruimte aan twee gelukkige getrouwde…
-
Hoe langzaam kun je fietsen zonder om te vallen? Traag doorkruiste Maartje de wijk. Het zitje achterop rammelde mee met elke verkeersdrempel. Op het schoolplein deed ze net als alle moeders, ze haastte zich naar de deur. Dat hoort bij deze tijd, of bij het moederschap, wie zal het zeggen? Je altijd haasten omdat kinderen…
-
Pst. Ik schrijf een boek. Voor wie het nog niet wist, want dankzij Twitter en mijn moeder weet eigenlijk iedereen het al, maar het is dus echt waar: ik schrijf een boek. Mijn debuutroman komt uit bij L.J.Veen en verschijnt eind dit jaar, hoop ik. Zodat je het op je lijstje kunt zetten voor Sint…
-
Ze fokken met m’n geheugen, denk ik elke dag als ik op Rotterdam Centraal loop. Er moet een verbod komen op het onherstelbaar wijzigen van belangrijke plekken in mensenlevens. Ze gummen de plek uit waar ik met m’n eerste vriendje zoende, of met een ander vriendje een geheim rendez-vous had, of de tranen uitwiste om…
-
Michelle van Dijk, 2 februari 2011
-
Als ik een boek schrijf, gewoon puur hypothetisch, als ik een boek schrijf, dan zou ik mijn uitgever af en toe zulke opmerkingen toeslingeren bij het corrigeren van de drukproeven:
-
Ik wilde alleen maar een fatsoenlijke foto bij mijn blog. Wie de moeite neemt om op ‘Wie is…?’ te klikken, mag best een gezicht zien. Maar er waren allerlei onzekerheden die dit moeilijk maakten. Mijn gezicht had onfatsoenlijke hobbels en bobbels. Wie moest die foto maken? Het was te koud om in een zomerjurkje door…
-
In mijn straat zijn de huizen klein. Er worden veel baby’s geboren, maar nooit haalt iemand z’n eindexamen. Je ziet ooievaars, geen vlaggen met schooltassen. Wel geboren, niet getogen, daarvoor zijn de huizen, de slaapkamers, de badkamers te klein. Als je in bed overeind gaat zitten, stoot je je hoofd. In de laatste zes jaar…
-
Ik kwam als kind bijna wekelijks in de bibliotheek van Vlaardingen. Wij kochten geen nieuwe boeken. Soms kreeg ik voor m’n verjaardag een boek en we kochten wel tweedehands pockets (Pitty naar kostschool). De bibliotheek was mijn toegang tot de rest van de wereld. In vakanties kwam ik er zelfs elke dag, om het maximum…
-
In 1927 schrijft Virginia haar vriendin Vita: Ik heb de hele avond auto gereden. Ik ben al vrij goed met de versnelling. In een voetnoot staat geschreven: ‘De Woolfs hadden een tweedehands Singer gekocht, die Vita minachtend de umbrella doopte. Leonard werd al snel een goed chauffeur; Virginia leerde ook rijden, maar gaf het op…
-
Op dit eiland kun je doen alsof de rest van de wereld niet bestaat, er niet toe doet. Als de overzijde brandt, is hier nog geen vuur. Niets aan de hand. Vaker kwamen er plagen naar het eiland. Vanuit de lucht: het water, de Duitsers. Nu de duisternis. Water kleurt rood als bloed. Maar het…
-
Als ik uit mijn werkkamer kijk, zie ik een koolmeesje. Hij hangt aan de opening van een vogelhuisje. Ik denk dat hij kijkt of er al iemand woont, of er een nest in zit. Dat weet ik zelf ook niet, ik heb nog nooit in het huisje gekeken. Het grappige is dat het koolmeesje beweegt…
-
De weging had plaats op Nieuwjaarsdag. Het was een van de tradities op 1 januari, een dag die even feestelijk als voorspelbaar was: om 0.00 uur de zoenen, vuurwerk kijken door het dakraam van de badkamer, twee kinderen op krukjes, één op de wasmachine, nog een oliebol en hup, naar bed. Lees het volledige verhaal…
-
Maar in dit nette, onschadelijke, jonge burgerheertje leefde nog iets, dat geen heertje was, maar een mensch, die niet zoo maar dood wou gaan, die zichzelf een toren wou oprichten tot de blauwe lucht, om te staan in eeuwigheid. En een beest dat zich zat wilde vreten aan al ’t onverschillige levende en doode, dat…
Michelle van Dijk 